Geen komkommertijd

De kat op het spek binden: ik heb de herkomst van die uitdrukking nooit echt opgezocht, maar na twee weken zomervakantie kan ik er wel een voorstelling bij maken. De weegschaal vermijd ik vooralsnog zorgvuldig, maar dat het spek op mijn heupen gestaag toeneemt, is onmiskenbaar. "Het is je gegund, het is immers vakantie," hoor ik u al welwillend denken. Dat klopt, maar als leraar duurt mijn vakantie maar liefst zes volle weken. Als ik dit eet- en drinktempo tot september volhoud, herkennen mijn leerlingen me straks niet eens meer. Ik zie ze na de eerste schoolbel al gegiechel uitwisselen in de gang: ‘Zo, meester Tim heeft een behoorlijk vette kat ingeslikt!’

Blijkbaar gaat de Schijf van Vijf bij het ingaan van de zomervakantie automatisch in de spaarstand. Gewoon de boel de boel laten en vol overgave voor die knapperige barbecueworst gaan in plaats van een verantwoorde banaan. Zodra de vakantie begon, heb ik die suffe weekboodschappen met uitgebalanceerde maaltijden direct overboord gegooid. Ik beslis nu liever op het moment zelf waar ik zin in heb. Gek genoeg leidt die spontane vrijheid er bij mij opvallend vaak toe dat een super frikandel speciaal ineens veel logischer voelt dan een magere maaltijdsalade. In het normale schoolritme blijft zo’n vette zonde beperkt tot de zondag, maar nu meldt die niet te stillen snackbehoefte zich ook moeiteloos op dinsdag én donderdag.

Tussendoor heb ik heus wel een paar keer heel gezond gegeten. Zodra de knop omgaat, kost me dat geen enkele moeite. Waar ik alleen géén rekening mee had gehouden, is de verraderlijke zwoele avond op het tuinterras. Zodra de zon zakt en er een koud drankje op tafel staat, treedt een ongeschreven natuurwet in werking: bij een borrel hoort een hapje. En dat hapje is vreemd genoeg nooit een stukje komkommer. Komkommers zijn ontzettend gezond, maar op een zonnige zomeravond weiger ik me neer te leggen bij komkommertijd.