Meer tijd in de agenda van Norbertijn Joost Jansen
Dit lees je in de krant‘Ik val echt niet in een gat’
HEESWIJK-DINTHER – Verpakt in tal van feestelijkheden nam Norbertijn Joost Jansen vijf jaar geleden afscheid en stopte als pastoor. Niks doen zit echter niet in zijn pakket, dus bleef hij tot voor kort toch onder andere als waarnemend pastoor actief. Met zijn 80ste verjaardag in zicht en de aanstelling en komst van een nieuwe pastoor geeft hij nu het roer definitief over.
Joost Jansen was 19 jaar toen hij intrad als metselaar en kaasmaker bij de Trappisten in Frankrijk. Vanuit deze orde kwam hij in 1984 bij de uitgeverij van Liturgische werken van Abdij van Berne. Joost koos er uiteindelijk voor om Norbertijn te worden en werd in 1996 tot priester gewijd. “Dat blijf je tot je dood”, zegt hij resoluut en vervolgt: “In 1999 werd ik pastoor van de parochie in Dinther. Later kreeg ik er Heeswijk, Loosbroek, Berlicum en Middelrode bij.” Lachend voegt hij toe: “Vroeger kreeg je er als je ouder werd een kapelaan bij. Tegenwoordig een parochie.”
Officieel is de pensioenleeftijd voor een pastoor binnen de katholieke kerk 75 jaar. Het is verplicht om dan het ontslag in te dienen bij de bisschop. Iets wat Joost vijf jaar geleden dan ook deed. HIj is er echter de man niet naar om achter de geraniums te gaan zitten. Toen niet en nu nog steeds niet. Hij bleef doende in de parochie onder andere als waarnemend pastoor. Met de aanstelling van een nieuwe pastoor en zijn 80ste verjaardag in zicht, slaat hij echter een nieuwe weg in. Een met minder ‘moeten’ en ‘verplichtingen’. Een afscheid met veel tamtam en bombarie is er niet, komt er niet en wil Joost ook niet. “Onlangs was er een eucharistieviering met de bisschop en een kopje koffie na afloop. Dat was helemaal prima”, zegt hij. En vervolgt: “Je moet mensen blijven bezielen. Dat is iets wat ik ook zeker blijf doen. Ik vind dat ik dingen moet ondernemen en doen uit naam van de kerk. Als de kerk niet dient, dient ze nergens toe.”
Joost is blij met de komst van de nieuwe pastoor Frits Hendriks. Het zorgt voor ruimte in de agenda die hij gewoon in blijft vullen. “Ik ga nog een reis maken naar Israël. Ik blijf zingen en fietsen en vanuit mijn innerlijke bevlogenheid blijf ik dienen”, stelt hij. Dan: “Ik val echt niet in een gat, maar moet nog wennen aan minder verplichtingen. Het ‘moeten’ is eraf.” Weggaan uit Heeswijk-Dinther staat niet in de agenda. “Ik ben bekend in het dorp en ik ben hier geworteld.”
Wat hij ook aanhoudt, is het dagelijkse ritueel om ’s morgens in de Abdijkerk, nog voor het ochtendgebed van 7.00 uur, al om 6.30 uur een moment van stilte te nemen. Een moment van bezinning en bezieling. Joost: “Het is de basis waarop ik me in alle stilte oplaad voor de dag.”
Tekst: Wendy van Lijssel
